Voorbereiden op onze emigratie

We hebben het nu een paar keer geprobeerd en inmiddels de smaak aardig te pakken. Een emigratie, en het voorbereiden ervan, gaat je niet in de koude kleren zitten, maar wordt leuker naarmate je het vaker doet.

Dit is niet bedoeld als een “kijk ons eens even ervaring hebben met emigratie” verhaal. Het is echt zo dat emigreren (of internationaal verhuizen) leuker en makkelijker wordt nadat je het een keer ervaren hebt. Dit komt omdat we hebben geleerd hoe we ons moeten voorbereiden op een emigratie.
Wie weet maakt het delen van mijn ervaring het voor jou wat ietsje makkelijker. Het moet ook niet te makkelijk worden natuurlijk – een groot deel van de ervaring komt uit het ongemak en de onzekerheden.

Het emigratie idee

Cliché van het jaar natuurlijk, maar ons idee om te emigreren ontstond al vroeg – jaren voordat we daadwerkelijk besloten om te gaan emigreren. Zeker 10 jaar voordat ik de stoute schoenen in mijn koffer stopte, had ik het al met mijn ouders over een leven in Australië of Nieuw-Zeeland. Ik was er nog nooit geweest, maar dat weerhield mij er niet van zeker te weten dat het leven daar veel beter moest zijn dan in Nederland. In de 10 jaar die volgde zag ik heel wat mensen die kant op gaan, soms voor een vakantie van een paar maanden, en soms voor altijd, zoals mijn lieve schoonzus.

Voor ons bleef het nog een tijdje bij een idee. We maakten onze studies af, gingen (te) serieus werken en kochten zelfs een huis. Het idee bleef echter bestaan en na een paar jaar te lang wachten werd het idee vanzelf een plan.

Het emigratieplan

Het moment dat het emigratie-idee de vormen van een plan begon aan te nemen was toen we besloten ons huis te verkopen. Alhoewel ik heel goed begrijp dat veel mensen erbij zweren, weet ik dat een koopwoning een anker kan zijn. Tenzij je een huis kunt betalen zonder hypotheek af te sluiten, is een huis kopen iets wat je onafhankelijkheid behoorlijk aantast. Het hielp bij ons niet dat we ons huis kochten in de eerste maanden van 2009, net voordat de crisis op de woningmarkt losbrak.. Anyway, we gingen dus ons huis verkopen, hoogstwaarschijnlijk (en uiteindelijk daadwerkelijk) met verlies, om van ons idee een realiteit te kunnen maken.

Eind 2014 verruilde we ons koopappartement voor een veel leuker (monumentaal) huurpand – nou ja, een verdieping in dat pand – in Den Haag. Het voorbereiden op onze emigratie kon gaan beginnen.

Het werk

Top, goed plan, maar wat nu? Waar begin je met een project als dit? Ondanks dat we eerst nog ernstig vast zaten aan een koopwoning waren we al een aantal jaar aan het oriënteren op wonen en werken in het buitenland. Mijn vrouw werkt in het (wetenschappelijk) onderzoek en ik (toen nog) in een consultancy rol, dus in theorie was werken in het buitenland een mogelijkheid. Bovenaan de lijst stonden nog altijd Australië en Nieuw-Zeeland, maar tegen de Verenigde Staten en Canada wilden we ook niet direct nee zeggen. Het leek ons in ieder geval verstandig om voor deze eerste poging te mikken op een land waar we de rest van het volk een beetje konden verstaan en dus kregen Engelstalige landen de voorkeur.

De bal begon serieus de juiste kant op te rollen toen mijn vrouw een baan aangeboden kreeg in Vancouver, Canada. Een plaatselijke professor had wat geld over en kon nog wel een onderzoeker gebruiken. Een jaar daarvoor waren we toevallig in Vancouver op bezoek geweest. Tijdens dat bezoek keken we elkaar een keer – over ons glazen craft bier heen – aan en zeiden in koor: “hier zou ik best wel een tijdje kunnen wonen”. Zogezegd, zo bijna gedaan. We gingen verhuizen naar Vancouver, Canada.

Het visum

Bijna dus, nog niet helemaal. Voordat je in het vliegtuig kunt stappen, moeten er een paar dingetjes geregeld worden. Papier-technisch zijn er niet veel zaken belangrijker dan een werkvisum als je naar Canada, of welk ander land buiten de EU dan ook, wilt verhuizen. In ons geval moest het een temporary work permit worden. Hoe temporary zo’n ding is hangt een beetje van je contract af, maar als je wilt blijven kun je maar beter zo snel mogelijk gaan uitzoeken hoe je aan een permanent residency card kunt komen. In ons geval was temporary echter prima (er is nog meer te zien tenslotte). De werkgever – De Simon Fraser University in Vancouver – deed de sponsor letter toekomen en met die brief onder onze digitale arm – en nog een hele sloot aan andere ondersteunende documenten – kon de aanvraag op de online post.

Het inpakken

De aanvraag werd zo’n 2 maanden later goedgekeurd – we praten over mei 2015 of iets dergelijks. Champagne! Bier! Bitterballen! Nu kon de lol echt beginnen. Totdat de volgende vragen in ons oprezen: Wat nemen we mee, hoe nemen we het mee en wat moet dat kosten? Het inpakken zelf was goed te doen, maar besluiten of je spullen wilt laten verschepen, en zo ja, welke dan, is best lastig. Gelukkig leefde we al met heel wat minder spullen na onze verhuizing een jaar eerder.

We besloten om een aantal dingen waar we echt veel lol aan beleefden mee te nemen. Kleinigheden als een platencollectie, een meubeltje of drie, een Fender Telecaster, wat apparatuur, dat soort zaken. We kwamen uit op 2,5 cube en voor nog geen 2000 Euro zou dat 8.500 KM verderop in ons nieuwe huis worden afgeleverd. Niet dat we daar toen al een huis hadden, maar het begin was er.

Het vertrekken

Visum binnen, spullen ingepakt en banen opgezegd. Het volgende item op de agenda was afscheid nemen. Afscheid nemen als je gaat emigreren is niet per se een pretje. Met vrienden, broers, zussen en ouders lukt het allemaal nog wel, maar met grootouders is het best moeilijk. Aangezien wij beschikken over een paar taaie, maar ook vrij oude, opa’s en oma’s moesten we er rekening mee houden dat het een permanent afscheid ging worden. Het hoort erbij en we mogen onszelf gelukkig prijzen dat we nog steeds opa’s en oma’s hebben, maar leuk is het niet. Wel leuk is een afscheidsborrel met je familie en vrienden twee avonden voordat je vertrekt. Als ik met mijn hoofd schud voel ik het nog.

Na drie weken lang afscheidsetentjes en borrels met (oud)collega’s, vrienden en familie reden we naar Schiphol. Ik herinner me nog dat ik uit het raam keek, recht in het gezicht van de opkomende zon, en bedacht dat het een tijdje ging duren voordat ik weer zo’n plat landschap voor me zou zien. Het was een milde combinatie van paniek en euforie. We gingen nu echt verhuizen naar Vancouver.

Jouw voorbereiding op emigratie

Natuurlijk ziet voor iedereen de voorbereiding van een emigratie er een beetje anders uit. Daarom is het ook lastig om advies te geven over hoe je zoiets moet aanpakken. Ik heb er daarom voor gekozen om in dit blogje kort onze voorbereiding uit een te zetten, zonder daarbij uit te wijden naar algemene tips and tricks. Als je vragen hebt, dan mag je natuurlijk altijd contact met me opnemen.

Geef een reactie